A co, myśleliście, że to jedna rzecz, która pomoże wam uciec od szarości życia? Wypalenie i tutaj was dopadnie.
Wypalenie to choroba
I od tego nie uciekniemy. Jest to plaga naszych czasów, nawet jeśli niektórzy z nas noszą to niczym order. A nie powinni, bo to dawno powinno się zmienić.
i ja tak mam z popkulturą. A to pewien paradoks, bo ją uwielbiam.
Dużo czytam, więcej oglądam, debatuję – no super. Jednak czasem i tego mam dość, bo widzę coraz więcej schematów, a to tworzy chwilę braku przyjemności.
I nie ma na to trochę lekarstwa, co jest smutne, Zmieniasz kategorie, uderzasz w ścianę i tak ruletka kręci się na około cały czas.
Chcemy nowych rzeczy, gramy w to samo, a ekscytacja jest gdzieś tam dalej, ale już mniej obecna.
Dziwna ściana
Pisząc ten tekst, szukałem w głowie momentów, kiedy uratowałem się od tego. Było to wtedy, gdy odkryłem Dooma z 2016 roku, gdzie liczyła się tylko destrukcja i muzyka Micka Gordona.
I kiedy znów wracam do tej ściany – przypominam sobie o tym tytule. Nawet jeśli potem muszę szukać czegoś nowego, innego ale w kolejnej kategorii.
Popkultura stała się czymś, co dziś nie pełni już roli eskapizmu, ale trochę więzienia naszych przekonań. Dlaczego?
Wypalenie konkretnym gatunkiem sprawia, że znajdujemy coś innego – tam trafiamy na coś dziwnego, co podważa naszą wersję świata. Stawia nasze przekonania na ponowną weryfikację.
Wypalenie popkulturą nieironicznie poszerzają nasze horyzonty, co sprawia, że percepcja naszego świata staje się ciekawsza.
I nawet jeśli teraz, w większości przypadków sięgam po inne media – dalej mam z tego coś ciekawego. Trochę jak z tworzeniem newslettera.
Niektóre z nich powstają z przypadku, z wypalenia, ironii, czy zmęczenia generalnego.
I pewnie nie jestem jedyny, który ma podobne doświadczenia. Tylko teraz pytanie: co z tym zrobimy i gdzie nas to zaprowadzi?
Nie wiem, czy wrócę jeszcze do tego tematu, ale kto wie – w końcu notatki potrafią budować ciekawe obserwacje.